نقل گرديده است . ابو العباس نجاشى ( م 450 ق ) پس از توثيق وى ، بيش از سى و پنج عنوان از مؤلفات او را نام برده است از جمله دو اثر به نام كتاب فضل القرآن و كتاب تفسير القرآن . على بن ابراهيم قمى در تفسير خود از تفسير او بسيار نقل كرده است . از جمله در تفسير آيهء 75 سورهء انعام « وَ كَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ » از استادش هشام بن حكم از حضرت امام جعفر صادق ( ع ) روايتى تفسيرى نقل كرده است . منابع : الاستبصار ، 2 / 97 به بعد ؛ اعيان الشيعة ، 10 / 326 ؛ الاعلام ، 8 / 261 ؛ تأسيس الشيعة ، 328 ؛ تهذيب الاحكام ، 3 / 61 به بعد ؛ تفسير القمى ، 1 / 205 ؛ جامع الرواة ، 2 / 356 ؛ الذريعة ، 4 / 322 ؛ رجال ، ابن داوود ؛ رجال ، علامه حلى ، 184 ؛ رجال ، شيخ طوسى ، 364 ؛ رجال ، نجاشى ، 2 / 420 ؛ رجال ، كشى ، 409 ؛ الفهرست ، شيخ طوسى ، 211 ؛ الفهرست ، ابن نديم ، 276 ؛ الكافى ، 2 / 564 به بعد ؛ هدية العارفين ، 2 / 572 . تفسير يقطينى ، اثر ابو جعفر محمد ( زنده در 210 ق ) فرزند عيسى بن عبيد بن يقطين بن موسى ، از مفسران و محدثان شيعه و از اصحاب ابو جعفر ثانى جواد ( ع ) بوده و نيز از امام روايت كرده است . مؤلفات مفسر را بيش از 18 عنوان ضبط كرده‌اند كه در علوم مختلف اسلامى است . از جملهء آنها كتاب تفسير قرآن كريم است . شيخ طوسى در الفهرست و نيز ابن شهر آشوب مازندرانى در معالم العلماء تفسير قرآن كريم مفسر را ضبط كرده‌اند . علىرغم اينكه بعضى مفسر را به غلو متهم نموده‌اند . ابو العباس نجاشى در رجال خود مفسر را توثيق نموده و او را داراى روايات كثير و تصانيف نيكو مىخواند . علامه حلى در كتاب رجال خويش روايات او را پذيرفتنى مىشمارد . تفسير مفسر به زبان عربى و به شيوهء روائى است . تفسيرهاى روائى روايات مفسر را نقل و ضبط نموده‌اند . منابع : الاستبصار ، 3 / 155 به بعد ؛ تأسيس الشيعة ، 259 ؛ تهذيب الاحكام ، 6 / 71 به بعد ؛ جامع الرواة ، 2 / 166 ؛ الذريعة ، 4 / 321 ؛ رجال ، ابن داوود ، 508 ؛ رجال ، برقى ، 58 ؛ رجال ، علامه حلى ، 142 ؛ رجال ،